Brukowa

Zmniejsza się ilość bodźców

Zmniejsza się ilość wyzwań

Ogień wciąż tli się w środku

Dzisiaj już patrzę z boku

Chce nabrać nowej perspektywy

Rzucam kostką Rubika

Czy nową Miłość spotykam?

Czy brzask wody i chlupot Słońca mogą gdzieś brzmieć – i nie mieć końca?

Czy to co znane, pozostanie bezpieczne?

Czy horyzont zajdzie, czy zniknie?

Odwieczne pytania ludzkości – tych co błądzą i tych co drogowskazy stawiają

Ci co rzucają kotwice lub odcinają liny i paski, rzucają się w wir życia i słońca

Czy może to trwać?

Żyj chwilo! Żyj. Łap powietrze. Oddychaj.

Bo znikniesz. I ja też, znikam.

Rzuciłam kostką Rubika.

Chwila znikła. I ja też.

Znikłam.

Zmarniałam. Degrengolada ludzkości.

Łap powietrze. Oddychaj.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s